سرنویشت



تی نام قوربان خودا

‏ سرنیوشت ‏
گیلکی
شمره بمیرم هتو که دانم ، اَروزان شمه گوش دِ از حرفان...پوراوای ! شمه رادیو دودید! ‏تلویزیونا دکوشانید! چره؟ شمه بلا می سراسه اساکی ان وبلاگا بازاکودید بدا جه شمان ‏واورسم سرنویشتا خودا نویسه یا نا؟من نانم اما ازکوچیکی اموخته ببیم کی سرنویشت ‏ادمان ، دست خودایه ! شمان چی گیدی؟
‏ به قربان نامت ای خدا
‏ سرنوشت ‏
فارسی
فدای شما بشوم همان طوری که می دانم ، این روز ها گوش شما از حرف های...پر شده ‏است ! رادیو و تلویزیون خودتان را خاموش می کنید!چرا؟بلای شما بر سرم حالا که این ‏وبلاگ را باز کردید اجازه بدهید از شما بپرسم که سرنوشت انسان ها را خدا می نویسد یا ‏نه؟ من نمی دانم ولی لز کودکی آموخته ایم که سرنوشت انسان ها در دست خداست!شما چه ‏می گوید؟ ‏




/ 2 نظر / 123 بازدید
نانی آزاد

دست ها بالا بود هر کس سهم خودش را طلبید سهم هر کس که رسید داغ تر از دل ما بود نوبت من که رسید سهم من یخ زده بود سهم من چیست مگر یک پاسخ پاسخ یک حسرت سهم من کوچک بود قد انگشتانم عمق آن وسعت داشت وسعتی تا ته دلتنگی ها شاید از وسعت آن بود که بی پاسخ ماند

بی مزه

سرنوشت هرکس در گرو اراده اوست. از قدیم گفتند از تو حرکت از خدا برکت. اما اگر حرکت به عقب باشد, نه تنها برکتی در کار نیست بلکه خود انسان عاقبت کار خود را خواهد دید. بقل شاعر: هرکسی آن درود عاقبت کار که کشت. و به قول قرآن: خدا به آنها ستم نکرد وخود آنها بر خودشان ستم نمودند....... بگذریم......